Przejdź do treści
Zwiedzamy Ateny
Dzielnice i muzea

Likavitos i Kolonaki: widok na całe Ateny

Redakcja Zwiedzamy Ateny7 min czytania
Likavitos i Kolonaki
Fot. Berthold Werner, CC BY-SA 3.0

Likavitos to wzgórze w centrum Aten, z którego widać całe miasto i Akropol. Na szczycie czekają kaplica św. Jerzego, teatr i restauracja, a u podnóża leży elegancka dzielnica Kolonaki. W tym przewodniku znajdziesz, jak wejść na górę, kiedy wybrać się na zachód słońca i co zobaczyć po zejściu.

Czym jest Likavitos i gdzie leży?

Likavitos to wapienne wzgórze z okresu kredy, położone w centrum stolicy Grecji. Jego szczyt wznosi się na 277 metrów nad poziomem morza i jest najwyższym punktem w centralnych Atenach. U podnóża wzgórza rosną sosny, przez co zieleń wyraźnie odcina się od miejskiej zabudowy. Nazwa oznacza również dzielnicę tuż pod wschodnim zboczem.

Wzgórze jest popularnym celem turystów i dobrym punktem orientacji w mieście. Z góry łatwiej zrozumieć układ centrum, zanim zacznie się zwiedzanie na dole. Nie trzeba się tu wspinać po skałach, bo na górę prowadzi wygodna droga. Ogólny przegląd zabytków miasta znajdziesz w przewodniku po atrakcjach Aten.

Jak wejść na szczyt wzgórza?

Na szczyt można dostać się kolejką szynową, czyli funikularem. Dolna stacja znajduje się przy ulicy Aristippou w dzielnicy Kolonaki, więc dojazd na dół jest prosty z centrum. Kolejka jest najszybszą opcją, zwłaszcza dla osób z dziećmi albo z ograniczoną sprawnością.

Wiele osób wybiera jednak pieszy szlak. Prowadzi on od podnóża wzgórza, gdzie rosną sosny, i daje czas na spokojne patrzenie na miasto po drodze. Wejście pieszo wymaga dobrego obuwia i trochę kondycji, ale nie wymaga umiejętności wspinaczkowych.

Przed wyjazdem sprawdź aktualną cenę biletu na kolejkę w kasie lub na oficjalnej stronie przewoźnika oraz godziny pracy kolejki na oficjalnej stronie przewoźnika.

Co zobaczyć na szczycie?

Na dwóch wierzchołkach wzgórza znajdują się trzy główne obiekty: kaplica, teatr i restauracja. Kaplica św. Jerzego pochodzi z XIX wieku i jest jednym z charakterystycznych punktów na górze. Zdjęcia z jej okolic często pokazują całe miasto w tle.

Najważniejszym powodem wejścia jest panorama. Z góry widać Stadion Panatenajski, Świątynię Zeusa Olimpijskiego, gmach Parlamentu Helleńskiego i Akropol. Zachód słońca to pora, na którą wielu podróżnych planuje wejście, bo wtedy miasto wygląda najbardziej spokojnie.

Dwa wierzchołki dają możliwość porównania widoków, więc przy dłuższym pobycie warto przejść z jednego na drugi. Restauracja na górze pozwala odpocząć bez schodzenia na dół.

Podobny widok na Akropol można zobaczyć z innych wzniesień, na przykład z Areopagu, który pokazuje świątynie z innej perspektywy.

Kiedy wybrać się na Likavitos?

Pogoda w Atenach zmienia się wyraźnie w ciągu roku. Latem jest gorąco i sucho, a zimą częściej pada. Poniższa tabela pokazuje średnie wartości dla każdego miesiąca.

Miesiąc Maks. temperatura (°C) Min. temperatura (°C) Opady (mm)
Styczeń 14 9 52
Luty 15 9 47
Marzec 18 11 32
Kwiecień 22 14 19
Maj 26 18 17
Czerwiec 31 23 21
Lipiec 34 27 5,9
Sierpień 34 26 6
Wrzesień 30 23 21
Październik 24 18 41
Listopad 20 14 60
Grudzień 16 10 70

Najbardziej deszczowym miesiącem jest grudzień z 70 mm opadów, a najsuchszym lipiec z 5,9 mm. Najgorętsze są lipiec i sierpień, gdy maksymalna temperatura sięga 34 stopni. Opady rosną wyraźnie od października, więc jesień bywa mniej wygodna na długie przebywanie na zewnątrz. Wiosna i wczesna jesień dają najwygodniejsze warunki na pieszą wędrówkę.

Skąd się wzięła nazwa wzgórza?

Według popularnych opowieści wzgórze było kiedyś schronieniem wilków, czyli po grecku „lykos”. To prawdopodobnie skąd wzięła się nazwa, choć znane są też inne tłumaczenia. Jedna z hipotez wiąże nazwę z językiem Pelasgów, który był używany przed epoką mykeńską, i oznacza „wzgórze w kształcie sutka”.

Mitologia przypisuje powstanie wzgórza Atenie. Według tej wersji bogini niosła kamienną górę z półwyspu Pallene, aby zbudować Akropol. Kiedy otworzono skrzynię z Erychtoniuszem, upuściła ciężar, a góra utworzyła Likavitos.

Te historie nie są faktami, ale dobrze pasują do wejścia na szczyt. Podczas wędrówki łatwo wyobrazić sobie, skąd wzięły się wilki i bogini w micie. Wzgórze nazywane jest wzgórzem, mimo że jego wysokość to 277 metrów.

Teatr pod szczytem

Blisko wierzchołka leży duży amfiteatr pod gołym niebem. Odbywały się tu liczne koncerty greckich i zagranicznych wykonawców. Na scenie występowali między innymi Ray Charles, Joan Baez, Leonard Cohen, Bob Dylan i Bjork. W programie znalazły się też zespoły Radiohead i Massive Attack.

Teatr zamknięto w 2008 roku z powodu obaw o bezpieczeństwo. Po kilkunastu latach przerwy otwarto go ponownie we wrześniu 2023 roku. Jeśli planujesz wizytę wieczorem, sprawdź, czy w programie są wydarzenia.

Ponieważ teatr działa pod gołym niebem, koncert łączy się z wieczornym wyjściem na górę. Sama przestrzeń teatru jest jednym z punktów, przy których czas na szczycie szybko mija.

Link partnerski Ateny: noclegi. Porównaj noclegi

Kolonaki na dole

Kolonaki to elegancka dzielnica na południowych zboczach wzgórza. Jej nazwa znaczy po grecku „mała kolumna”, a pochodzi od dwumetrowej kolumny na placu Kolonaki. Dzielnica wyróżnia się na tle reszty centrum spokojem i eleganckimi uliczkami.

Najbliższą stacją metra jest Evangelismos. Dzielnica jest dobrym miejscem na wieczór, bo oferuje bary, ouzerie i tawerny. Wybierając konkretne lokale, sprawdź ich aktualne godziny otwarcia.

Wśród wybitnych osób związanych z dzielnicą wymienia się dramatopisarkę Loulę Anagnostaki. Kolonaki łatwo połączyć z wejściem na wzgórze. Po zejściu kolejką można od razu wejść w te uliczki i zrobić spacer po okolicy.

Muzea wokół Kolonaki

W dzielnicy działa kilka muzeów. Muzeum Benaki mieści się w zachowanym neoklasycystycznym dworze, który sam jest zabytkiem. Muzeum Cykladzkiej Sztuki Goulandris pokazuje sztukę z Cyklad. Narodowa Galeria Grecji leży przy alei Vasileos Konstantinou.

Po drugiej stronie alei Vasilissis Sofias znajdują się Muzeum Bizantyjskie i Chrześcijańskie oraz Muzeum Wojny. Ta grupa muzeów dobrze wypełnia czas między wejściem na wzgórze a wieczorem.

Największą na świecie kolekcję starożytnych zabytków greckich prezentuje muzeum archeologiczne w Atenach. Warto zaplanować je osobno, bo wymaga własnego dnia.

Od czego zacząć planowanie?

Zacznij od sprawdzenia, czy chcesz wejść kolejką, czy pieszo. Potem wybierz dzień i porę, zwłaszcza jeśli zależy Ci na zachodzie słońca. Na szczycie zaplanuj czas na kaplicę, panoramę i ewentualny koncert w teatrze.

Przed wyjazdem sprawdź aktualne informacje o cenach i trasie kolejki na oficjalnej stronie kolejki na Likavitos oraz aktualny rozkład metra na stacji Evangelismos w rozkładzie przewoźnika.

Po zejściu dobrze zaplanować odpoczynek w zieleni. Ogród Narodowy w Atenach to spokojna alternatywa dla miejskiego zgiełku.

Jak Ateny wyglądały, gdy stały się stolicą Grecji?

Ateny były małym prowincjonalnym miastem, gdy w latach 30. XIX wieku wybrano je na stolicę nowo powstałego państwa greckiego. Decyzja o przeniesieniu stolicy z Nafplio sprawiła, że architekci i planiści miejscy zaczęli budować nowe miasto obok klasycznych ruin. Powstały eleganckie domy i gmachy publiczne w stylu neoklasycystycznym, duże place, zielone przestrzenie i szerokie aleje. Miasto świadomie odcinało się od ottomańskiej przeszłości. Do 1900 roku stało się atrakcyjnym, kosmopolitycznym miastem z bogatą architekturą nawiązującą do dawnej historii narodu.

Wiek XX przyniósł gwałtowny rozwój. W latach 60. i 70. wiele XIX-wiecznych budynków, często małych i prywatnych, zburzono, aby zrobić miejsce dla biurowców. Miasto rozrastało się chaotycznie, zwłaszcza w kierunku zachodnim, a napływ ludzi z prowincji zwiększał liczbę mieszkańców. Dopiero pod koniec lat 80. i na początku lat 90. władze zaczęły odbudowywać zniszczone elementy. Odnowiono budynki neoklasycystyczne, zrewitalizowano centrum i poprawiono infrastrukturę transportową.

Dla osoby planującej wizytę na Likavitos ten kontekst ma znaczenie praktyczne. Z góry widać zarówno zachowane zabytki, jak i nowszą zabudowę, która wyrosła w ostatnich dziesięcioleciach. Różnice między kolorem, wysokością i układem dachów są wyraźne, zwłaszcza w okolicach Kolonaki.

Kto jest związany z dzielnicą Kolonaki?

Kolonaki od lat przyciąga osoby ze świata kultury i polityki, a na liście znanych mieszkańców znajdują się m.in. dramatopisarka Loula Anagnostaki, król Konstantyn II, premier Konstantinos Karamanlis oraz ekonomistka Miranda Xafa. Obecność tak różnych postaci pokazuje, że dzielnica od dawna była miejscem spotkań elit i lokalnej inteligencji. Nie trzeba jednak znać tych nazwisk, aby korzystać z dzielnicy.

Kolonaki leży na południowych zboczach Likavitos, dlatego łatwo połączyć zejście ze wzgórza z wizytą w okolicznych uliczkach. Tradycyjnie była dzielnicą bardziej konserwatywną niż reszta gminy Ateny, co widać w spokojnym charakterze jej ulic i w architekturze. Ta cecha sprawia, że Kolonaki bywa wybierane przez osoby szukające spokojniejszego miejsca niż ścisłe centrum.

Po zejściu z góry warto zatrzymać się przy placu Kolonaki, gdzie stoi kolumna nadająca dzielnicy nazwę. Stamtąd łatwo dojść do muzeów i lokali gastronomicznych, które opisano wcześniej. Dzielnica dobrze sprawdza się jako miejsce na dłuższy spacer, a nie tylko na szybki przystanek.

Krótko o tym, o co się pyta

Ile czasu zajmuje wejście na Likavitos?
Czas zależy od tego, czy wybierzesz kolejkę, czy pieszy szlak. Wejście pieszo wymaga więcej czasu, ale pozwala spokojnie oglądać miasto po drodze.
Czy na szczycie są teatr i restauracja?
Na obu wierzchołkach znajdują się kaplica św. Jerzego, teatr i restauracja. Teatr działa pod gołym niebem i od 2023 roku jest ponownie otwarty.
Czy Kolonaki to dzielnica dla turystów?
Kolonaki jest elegancką dzielnicą z muzeami i lokalami gastronomicznymi. Dobrze pasuje na spacer po zejściu z góry.
Kiedy najlepiej odwiedzić Likavitos ze względu na pogodę?
Najmniej deszczu jest w lipcu, a najwięcej w grudniu. Wiosna i wczesna jesień dają wygodne temperatury na wędrówkę.
Ile kosztuje wejście na wzgórze?
Ceny kolejki zmieniają się, więc sprawdź aktualny cennik przed wyjazdem.
Obok tego tekstu

Przeczytaj też